Eskiden mi başlamalıyım?.. Ya da bırakalım eski olduğu gibi kalsın, nasıl olsa her şey yeniden başladı...
(... bitmeyecek olması ve de bitmeyeceğini bilmek yeterince güzel !..)
Bu gün kaçıncı kez fotoğraflarına baktım, bilmiyorum. İşin komik tarafı hem bakmak yetmiyo,hem de mutlu ediyo beni. 'Toz pembe görmek' derler ya hani; demeselerdi de önceden, ben derdim ...
Adımızı ne zaman öğrendik,ne zaman tanıdık da böyle vurulduk birbirimize,ne zaman sürüldük birbirimizin kalbine? Henüz yeni yeşeren bi umut nasıl büyüdü bu kadar da serpildi,kocaman oldu, sevgilim? Sen de benim gibi bilmiyosundur,eminim. Ama mutluyum,mutluyuz: Mut-lu-yuz !..
Biz'iz...
Hayatım, gülen yüzüm;
Hoşgeldin dünyama.. (:
Bana -daha önceleri kullanılmamaktan paslanmış,toz tutmuş- kalbimin var olduğunu yeniden hatırlattığın için minnetarım sana. Çünkü attığını hissediyorum; nasıl bi tonda mırıldandığını,rengini anlamatamam ama hissediyorum bitanem.. Neşe bulaşıcı derler,sen benim neşemin kendisisin; umudumsun,umut etmeye devam etmek için umudumsun...
Yüreğime bi kadın elinin değdiği belli oluyo bebeğim.. ((:
Seni çok seviyorum;seni sevmeyi çok seviyorum sevgilim... :) (Bu yüzlerin de ne işe yaradığını biliyorum artık. ((: ) N'aparsan yap ama hep benimle,bende kal sevgilim Pembe Panjurlu Evimiz'de, tekrarlamadan edemicem: Ben seni çoook seviyorum ki... :P
